بازگشت شورولت کوروت استینگری؛ خودرویی که هیچگاه ساخته نشد
پیتر براک، طراح افسانهای کوروت استینگری ۱۹۶۳، پس از شش دهه به سراغ رویایی بازگشته که روزی ناتمام ماند؛ خودرویی که اینبار بدون سازش، با مهندسی مدرن و وفادار به روح اصیل استینگری ساخته شده است.
دههها پس از تولد کوروت استینگری ۱۹۶۳، پیتر براک، طراح اصلی این خودرو و خالق شلبی کبرا دیتونا کوپه تصمیم گرفته به سراغ رویایی بازگردد که روزگاری ناتمام مانده بود.
رویایی که پس از شصت سال جان گرفت
براک نخستین بار در سال ۱۹۵۷ و در ۲۱ سالگی، طرحی را روی کاغذ آورد که بعدها به کورت استینگری ۱۹۶۳ تبدیل شد. اما محدودیتهای مالی، ابزارهای تولید و واقعیتهای صنعتی آن دوران، اجازه ندادند این طرح دقیقا همان چیزی شود که او در ذهن داشت. حالا براک در ۸۹ سالگی و در مقام یکی از اسطورههای طراحی خودرو، تصمیم گرفته همان رویای قدیمی را بدون هیچ سازشی بسازد؛ خودرویی که شورولت هرگز فرصت تحقق کاملش را پیدا نکرد.
آزادی بیقید و شرط در طراحی
براک این پروژه را «کانسپت استودیویی» مینامد؛ مفهومی که یادآور سنت قدیمی جنرالموتورز در ساخت خودروهای تکنسخه برای نمایش به مدیران ارشد است؛ جایی که قواعد سختگیرانه تولید انبوه کنار گذاشته میشدند. همین آزادی عمل به او اجازه داده تا مهندسی مدرن را با طراحی مینیمال و وفادار به روح استینگری ترکیب کند؛ ترکیبی که هم اصالت دارد و هم جسارت.
در نگاه نخست، خودرو کاملا آشناست، اما هرچه دقیقتر میشوید، تفاوتها خود را نشان میدهند. براک رنگ خاص Azzurro California فراری را برای بدنه انتخاب کرده؛ آبی عمیقی که به طرزی غیرمنتظره با خطوط تیز استینگری هماهنگ شده است. قطعات کرومی براق حذف شدهاند و کروم مشکی جای آنها را گرفته تا جلوهای مدرنتر ایجاد شود.
هواکشها و دریچههایی که پیشتر جنبه تزئینی داشتند، حالا کاملا کاربردیاند. چراغهای مخفی و چرخشی که همیشه دردسرهای فنی خاص خود را داشتند، کنار گذاشته شدهاند و طراحی ساده و یکپارچهای جای آنها را گرفته که بدون برهم زدن خطوط بدنه، جلوهای تمیزتر ایجاد میکند. براک این رویکرد را اصلاح رستومود مینامد؛ یعنی پالایش هوشمندانه بدون اغراق در رینگهای بزرگ یا گلگیرهای بیش از حد عضلانی.
جایی که قدرت با وقار ملاقات میکند
زیر کاپوت، یک پیشرانه LT۴ V۸ با قدرت ۷۲۵ اسب بخار نفس میکشد؛ موتوری با قطعات داخلی فورجشده که نیروی خود را از طریق یک گیربکس دستی ۵ سرعته Tremec به چرخهای عقب منتقل میکند. برای مهار این قدرت، از شاسی Art Morrison استفاده شده تا پیچش بدنه به حداقل برسد.
ترمزهای Wilwood و سیستم تعلیق نسل هفتم کوروت (C۷) نیز تضمین میکنند که این خودرو فقط در خط مستقیم قدرتمند نباشد، بلکه در پیچها هم رفتاری دقیق و قابل پیشبینی داشته باشد.
کابینی برای رانندگی، نه نمایش
فضای داخلی نیز همان فلسفه بیرونی را دنبال میکند. چرم «داگلاس»، صندلیهای مسابقهای اسپارکو، نشانگرهای دیجیتال داکوتا با امضای خود براک، تهویه مطبوع مدرن و عایقکاری صوتی پیشرفته، محیطی ساختهاند که هم برای رانندگی جدی آماده است و هم برای استفاده طولانیمدت آزاردهنده نیست.
این خودرو که نخستینبار در نمایشگاه SEMA رونمایی شد، پاسخی مستقیم به موج رستومودهای امروزی است؛ خودروهایی که اغلب بیشتر به دنبال جلب توجه هستند تا رانندگی واقعی. براک معتقد است اصالت طراحی نباید قربانی لاستیکهای پهن و اغراقهای بصری شود.
اصلاحیهای با ۶۰ سال تاخیر
این استینگری خاص که قرار است در حراجی Mecum Kissimmee ۲۰۲۶ عرضه شود، بیش از آنکه یک بازسازی باشد، شبیه به یک اصلاحیه تاریخی است؛ نسخهای که دیرهنگام، اما دقیق و سنجیده ارائه شده است.
